Honoured to have had this interview with @NickSmurthwaite for @TheStage a propos de ⁦@CorelliOnStage⁩ over the moon!

Designer Mayou Trikerioti: ‘I think of theatre as my husband, while film is my lover’

Mayou Trikerioti

by Nick Smurthwaite - Apr 26, 2019

After training in the UK, Mayou Trikerioti returned to her native Greece to work on theatre and film projects before making her permanent base in London. As the British tour of Captain Corelli’s Mandolin opens, she tells Nick Smurthwaite about the challenges of recreating wartime Cephalonia on stage

The choice of Greek-born stage and costume designer Mayou Trikerioti to bring the best-selling novel Captain Corelli’s Mandolin – set on the Greek island of Cephalonia – to life on stage was always a no-brainer.

Dividing her time between Athens and London, Trikerioti is steeped in the culture and history of her homeland, though she has now adopted the UK as her base.

She says: “There are some things you can’t research, you just have to go with your gut feeling. I think I’m quite gutsy and instinctive in my approach to design, and I’m sure that has a lot to do with my Greek-ness.”

Louis de Bernières’ 1994 novel is a love story set against the background of the Italian and German occupation of Cephalonia during the Second World War. The main protagonists are the wounded Italian army captain Corelli and Pelagia, the headstrong daughter of a local physician.

In the pre-production period last year, producer Neil Laidlaw arranged a four-day field trip to Cephalonia for Trikerioti, director Melly Still and playwright Rona Munro, who adapted the book. “We spoke to elderly islanders who were young partisans at the time the novel is set,” says the designer. “It was incredibly helpful in bringing the story to life.”

Captain Corelli's Mandolin

1 of 3

Alex Mugnaioni and Mary-Williams in Captain Corelli's Mandolin. Photo: Marc Brenner

Mayou Trikerioti's model box

Costume designs

Because of the multiplicity of settings and locations, Trikerioti says her designs are “evocative of the time and place”, rather than painstakingly realistic in their depiction. “We don’t spell everything out visually. We’re inviting the audience to use their imaginations,” she says. “Melly wanted the sets to have a kind of precariousness to reflect what was happening in Cephalonia at that time, and its history, so that was a challenge.”

The director explains this further: “I didn’t want to make it conceptual, I wanted an open playing space but with a sense of the island’s vulnerability, as well as its beauty and elegance. Historically and strategically, Cephalonia has always been extremely vulnerable, not just politically but because it is on a fault line and has been subject to earthquakes.”

Because Captain Corelli will be playing a number of different venues big and small until July, Trikerioti had to keep in mind the adaptability factor. She says: “I’m mindful of the different specifications of each venue – even though you can’t let that drive your design aesthetic. It’s really the production manager’s job to see that the design can be made to fit each theatre, not mine.”


Q&A Mayou Trikerioti

What was your first non-theatre job?
Working in my parents’ bookshop.

What was your first professional theatre job?
Designing Silence and Violence by Torben Betts at the White Bear, London.

What do you wish someone had told you when you were starting out?
That a designer has to be a business person as well.

Who or what was your biggest influence?
The Czech designer Josef Svoboda, and the directors Stefanos Lazaridis and Lefteris Voyatzis.

If you hadn’t been a designer, what would you have been?
A publisher.

Do you have any theatrical superstitions or rituals?

Born into a bookish Athens family – her mother Jenny Mastoraki is a poet and translator, her father a publisher and bookshop owner – Trikerioti claims that she had already decided she wanted to be a scenic designer by the age of four, following a backstage visit to the National Theatre of Greece.

She also decided at an early age that she wanted to study, and possibly work, in the UK. “I knew I wanted to live and work in London because I loved it the first time I came here,” she says. She did the theatre studies course at the University of Kent – “I wanted a dramaturgical training as well as theatre design” – and went on to do a master’s degree at Bristol Old Vic Theatre School.

Not long after graduating from Bristol, Trikerioti got a designing job in Athens, where there is a thriving theatre community, and decided to move back, staying for six years. “It became impossible to establish myself in both places at once,” she says. “In Athens, I was offered jobs that were above my level of experience, and therefore quite challenging.”

Working frequently at the National Theatre of Greece, Trikerioti became best known in Athens for working on contemporary plays by writers such as Enda Walsh, Martin McDonagh, Steven Berkoff and Harold Pinter.

Such was her rapid progress that in 2007, aged 30, she was chosen by the International Theatre Institute to represent Greece at the Prague Quadrennial, exhibiting, among other things, her designs for Sarah Kane’s 1998 play Crave. By this time, Trikerioti had also moved into designing for the film industry in Greece and briefly considered giving up theatre altogether to concentrate on films.

What changed her mind? “I missed working in the theatre too much. I think of theatre as my husband, while film is my lover. My work in film has fed into my work in the theatre. I want to bring the same authenticity to both.”

Mayou Trikerioti's designs

1 of 4

Happy Days (2009). Photo: Mayou Trikerioti

All Stones All Sides at the Young Vic, London (2014). Photo: Helen Murray

Lysistrata at the open-air theatre in Epidaurus (2016). Photo: Patroklos Skafidas

The National Youth Theatre's Macbeth at the Garrick Theatre, London (2018). Photo: Mayou Trikerioti

Trikerioti returned to London to live and work in 2008, renting a studio at the old Truman’s Brewery in Spitalfields. She says: “It was tough because nobody knew me any more and design is a very competitive world. I had to set about reinventing myself.”

For a while, she tried to keep up the film work in Greece, commuting between the two countries, as well as keeping a foot in both stage and movie camps. “In the end I decided to put the brakes on the film work because I felt I would never re-establish myself as a stage designer otherwise. The big break was getting a job at the Young Vic, designing three Beckett plays for director Finn Beames, as part of the Taking Part season. It got the ball rolling and allowed me the freedom to do other things.”

She still returns to Greece every year or so to do a play or a film. “It is very hard to say no to the best Greek directors,” she says. “I’ve been lucky enough to work with directors who trusted my instincts and allowed me a sense of freedom. It means a lot of juggling especially now that I am a mother. Luckily I’m a workaholic, my brain always needs to be doing things.”

Her daughter Alina is now seven, old enough to be aware of what her mum does and to take an interest in it. Has Trikerioti found it hard to combine parenting with her busy schedule?

“One of the reasons I cut down the film work was that it was extremely difficult for me to be away from Alina for two months at a time. There were times earlier on when I was afraid to admit I had a child, and there was a sense of guilt when you had to excuse yourself because you were late to pick her up, but I think it has got better in the last few years.

“Producers and directors have definitely become more understanding in recent years, and I’ve observed that working mothers are much more upfront about what they need to do. In most cases, the shame factor is a thing of the past.”

‘I’ve been lucky enough to work with directors who trusted my instincts and allowed me a sense of freedom’

Trikerioti prides herself on being able to adapt to any space and scale, from the 13,000-seater Epidaurus Theatre on the Peloponnese, where she dressed Lysistrata in 2014, to the 70-seat Tristan Bates Theatre in central London. She has also worked on community projects that engage with young people, both in Athens and London.

She is a founding member of the community arts project Change of Art, a London-based theatre collective formed in 2017 to honour the memory of the murdered MP Jo Cox. They stage a festival of performance in June every other year with a view to bringing together people of different backgrounds and faiths for a day of celebration. They are currently working on this year’s festival.

Other future projects include a new opera in Denmark, the Society of British Theatre Designers exhibition at the V&A, and a new production of Macbeth in Greece in 2020.

Is she concerned about the impact of Brexit on her workload? “I feel very calm about the whole thing. I have a settled status in the UK. My only worry is for working abroad and the piles of paperwork Brexit will generate.”

CV Mayou Trikerioti

Born: Athens, 1976
Training: University of Kent; Bristol Old Vic Theatre School
Landmark productions: Crave, Theatro Kykladon, Athens (2003);The Caretaker, Aplo Theatro, Athens (2010); Macbeth, Garrick Theatre, London (2011); All Stones All Sides, Young Vic, London (2014-15); Lysistrata, Epidaurus Theatre, Greece (2014); The Soul of Wittgenstein, Omnibus Theatre, London (2018); Captain Corelli’s Mandolin, UK tour (2019)
Agent: Nigel Godfrey at Blue Box

Captain Corelli’s Mandolin is on tour until the end of June


Written by OnlyTheater. Category:  ΑΡΘΡΑ

Η Μαγιού Τρικεριώτη είναι σκηνογράφος και ενδυματολόγος. Φροντίζει, με λίγα λόγια, για την έκλυση φαντασίας και το στήσιμο ενός προσεγγγίσιμου μετα-κόσμου. Διαβάζοντας το κείμενό της, σκέφτομαι ότι το ισοδύναμο της φράσης "Είμαι τυχερός και ευγνώμων" είναι εκείνο το εξαίσιο "Είμαι γαλήνιος".


"Αισθάνομαι πολύ μα πολύ τυχερή για τους ανθρώπους που έχω συναντήσει στο θέατρο και για τα προικιά που μου χάρισαν.

Θυμάμαι με ευγνωμοσύνη:

Την εμπιστοσύνη του δάσκαλου Μίμη Κουγιουμτζή, και τον τρόμο της ευθύνης μου, όταν βρέθηκα να σκηνογραφώ στα είκοσι έξι μου χρόνια στην ιστορική Φρυνίχου. Κι εκείνα τα "Γράμματα για τον Τέγια", έναν ολόκληρο πάκο γράμματα, που ένα - ένα τα έγραψα με το χέρι και τα έβαλα σε φακέλους με τα σωστά γραμματόσημα από τη συλλογή της γιαγιάς μου, της Μαριάννας.

Τον Νίκο Μαστοράκη που μου έμαθε την τομή μεταξύ σκηνικού και πραγματικού χώρου. Που ένωσε δύο ξέχωρα κομμάτια του μυαλού μου και με ελευθέρωσε προς την απεραντοσύνη του σινεμά.

Τη χαρά της δουλειάς, τη δουλειά - διασκέδαση κοντά στον Αντώνη Καλογρίδη και τον Βαγγέλη Θεοδωρόπουλο. 

Την ελευθερία και την καθαρότητα του Θωμά Μοσχόπουλου, που έχει ένα μαγικό τρόπο να ενώνει μέσα μας όλους μας τους κρίκους, να μας ενώνει όλους μας, τον ένα με τον άλλο, και να πλέκει την παράσταση.

Τις σκανταλιές με τον Έκτορα Λυγίζο.

Το βάρος της λέξης, με τον Νίκο Χατζόπουλο. Τη στοργή του Αντώνη Αντύπα.

Την κινηματογραφική και την «εφ’ όλης της ύλης» επικοινωνία με το Θάνο Αναστόπουλο.

Την καθαρότητα και τη σταθερότητα του Μιχαήλ Μαρμαρινού: μια γεμάτη απογύμνωση που σου καθαρίζει το μυαλό.

Τα «όχι» μου, που όσο και να τα μην τα έχω μετανιώσει, με βαραίνουν.

Τον Λευτέρη Βογιατζή. Για τα πάντα."

*Φωτογραφία εξωφύλλου: "Αυτοκρατορία" σε σκηνοθεσία Μ. Μαρμαρινού (Κοστούμια: Μαγιού Τρικεριώτη)
 Δεύτερη φωτογραφία: "Μήδεια" σε σκηνοθεσία Αναστασίας Ρεβή (Κοστούμια: Μαγιού Τρικεριώτη)

Χρύσα Φωτοπούλου




ΜΑΓΙΟΥ ΤΡΙΚΕΡΙΩΤΗ: “Θα έγδυνα σιγά-σιγά τον Αμλετ”

Επάνω, η Μίνα Αδαμάκη σε σκηνή από τις πρόβες της παράστασης «Ευτυχισμένες μέρες», για τις ανάγκες της οποίας η Μαγιού Τρικεριώτη (δεξιά) δημιούργησε μια ιδιότυπη εικόνα ριάλιτι

Επάνω, η Μίνα Αδαμάκη σε σκηνή από τις πρόβες της παράστασης «Ευτυχισμένες μέρες», για τις ανάγκες της οποίας η Μαγιού Τρικεριώτη (δεξιά) δημιούργησε μια ιδιότυπη εικόνα ριάλιτι

Ενας διάσημος πίνακας ζωγραφικής, το σαλονάκι που φαίνεται από μια ανοιχτή μπαλκονόπορτα, τα ρούχα ενός περαστικού στον δρόμο. Ολα αυτά και ακόμη περισσότερα μπορούν ανά πάσα στιγμή να πυροδοτήσουν τη φαντασία της Μαγιούς Τρικεριώτη. Η νεαρή σκηνογράφος που πέρυσι δημιούργησε αίσθηση με τις δουλειές που υπέγραψε στο θέατρο, επανέρχεται δριμύτερη με τις «Ευτυχισμένες μέρες» του Σάμιουελ Μπέκετ στο θέατρο Χώρα, και τον Εκτορα Λυγίζο να υπογράφει μια σκηνοθεσία που παραπέμπει στο άγρυπνο βλέμμα του Μεγάλου Αδελφού. Η πρεμιέρα πραγματοποιείται απόψε και η Μίνα Αδαμάκη κρατά τον ρόλο της Γουίνι, ενώ τον σύζυγό της Γουίλι υποδύεται ο Ερρίκος Λίτσης .

«Η Γουίνι είναι μια γυναίκα μισοθαμμένη, φυτρωμένη, παγιδευμένη. Ο Μπέκετ κλέβει από την ηρωίδα του τη δυνατότητα της κίνησης και έτσι, μοναδικός της λόγος ύπαρξης είναι ο λόγος. Φλυαρεί λοιπόν ακατάπαυστα για να κρύψει την εσωτερική σιωπή της. Ο συγγραφέας δεν μας δίνει την αιτία, μόνο ένα ανέλπιδο σισύφειο παρόν. Με μοναδικό προικιό μια τσάντα με ό,τι της έχει απομείνει και τον Γουίλι ως αποδέκτη και αποκούμπι» σημειώνει η σκηνογράφος. Για το σκεπτικό του Βig Βrother (ανάμεσα σε κοινό και σκηνή θα μεσολαβεί ένα τζάμι και οι φωνές θα φθάνουν μέσω μικροφώνων) εξηγεί: «Με τον Εκτορα αρχίσαμε να μιλάμε για μια συνθήκη πειράματος. Ενα πείραμα που παρακολουθεί ο θεατής. Μέσα από την ανάγκη να τονιστεί η αναζήτηση της Γουίνι για επικοινωνία,ο χώρος σχεδόν ειρωνικά μετατράπηκε σε ένα στούντιο-κουτί κλεισμένο με τζαμαρία, με κάμερες να παρακολουθούν και να καταγράφουν τα πάντα σαν Μεγάλος Αδελφός. Μια εικόνα ριάλιτι, κατασκευασμένης πραγματικότητας».

Η Μαγιού Τρικεριώτη έχει σπουδάσει θέατρο και σκηνογραφία στο Πανεπιστήμιο του Κεντ, σκηνογραφώντας παραστάσεις με το σύστημα «φτιάξ΄ το μόνος σου»: «Από πριόνι, σφυρί και ξύλα ως πινέλο και ζωγραφική του ολοκληρωμένου σκηνικού». Ακολούθησε ένα «σκληρό μεταπτυχιακό» στη σχολή του Οld Vic στο Μπρίστολ. Από εκεί μετακόμισε στο Λονδίνο για να παρακολουθήσει μαθήματα ενδυματολογίας στο St. Μartin΄s και στη London School of Fashion και δούλεψε στις πρώτες «επαγγελματικές» παραστάσεις της. Στη μαμά πατρίδα έχει υπογράψει τη «Λούλου» του Αντώνη Καλογρίδη, τον «Επαγγελματία» του Μίμη Κουγιουμτζή, τους «Βρυκόλακες» του Εκτορα Λυγίζου στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών, κ.ά., ενώ πέρυσι σειρά είχαν οι «Εχθροί εξ αίματος» του Αρκά στο θέατρο του Νέου Κόσμου, «Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων» για το Παιδικό Στέκι του Εθνικού, «Η φάρσα της οδού Γουόλγουορθ» στο Από Μηχανής Θέατρο, επίσης σε σκηνοθεσία Λυγίζου.

Η ίδια θεωρεί ότι όσο καλό και αν είναι ένα σκηνικό, δεν μπορεί να απογειώσει μια μέτρια παράσταση. Πώς θα όριζε η ίδια ένα βαρετό ή ανούσιο σκηνικό; «Είναι εκείνο που παραμένει “ακατοίκητο” σε όλη τη διάρκεια μιας παράστασης». Και πότε ένα σκηνικό είναι επιτυχημένο; «Οταν γίνεται και αυτό παράσταση» . Ηρωες στιγματισμένοι από τα χιλιάδες ανεβάσματα, όπως ο Αμλετ, η Μπλανς Ντυμπουά ή η Λυσιστράτη, θα χρειαζόταν να κάνουν… στριπτίζ προτού αφεθούν στα χέρια της: «Θα τους έγδυνα σιγά σιγά από όλα τα ρούχα που τους έχουν φορέσει ως τώρα» λέει η Μαγιού Τρικεριώτη.

ΑΣΤΕΡΟΠΗ ΛΑΖΑΡΙΔΟΥ | ΤΟ ΒΗΜΑ, Πέμπτη 1 Οκτωβρίου 2009


Do I believe in the Fairy Tale Prince? Yes I do. I was meant to be photographed on a set I was working on. Unfortunately what is the bedroom of Stergios from the film Homeland, after taking down the porn (part of he set) from the walls, made everyone think that this was my untidy bedroom! I was meant to be photographed on a set I was working on. Unfortunately what is the bedroom of Stergios from the film Homeland, after taking down the porn (part of he set) from the walls, made everyone think that this was my untidy bedroom!


ΜΑΓΙΟΥ ΤΡΙΚΕΡΙΩΤΗ: «Το ελληνικό θέατρο είναι συναρπαστικό»



Η είσοδός της στο ελληνικό θέατρο, πριν από δύο χρόνια, προκάλεσε αίσθηση, κάνοντας τα βλέμματα της «συντεχνίας» να στραφούν επάνω της. Η πρώτη σκηνογραφική δουλειά της, στη «Λούλου» του Βέντεκιτ, που σκηνοθέτησε ο Αντώνης Καλογρίδης, φωτεινή, πολύπλοκη, με τεχνικές δυσκολίες, δεν φανέρωνε έλλειψη εμπειρίας, ενώ αναδείκνυε το ταλέντο και τη φρεσκάδα της νιότης της.
Η Μαγιού, 24 μόλις Μαΐων, άρχισε να έχει προτάσεις συνεργασίας, παρ' ότι συνέχιζε να ζει και να εργάζεται στο Λονδίνο. Και έως τώρα έχει κάνει σκηνικά - κοστούμια στον «Επαγγελματία» του Ντούσαν Κοβάσεβιτς, που σκηνοθέτησε ο Μίμης Κουγιουμτζής στο «Θέατρο Τέχνης». Συνεργάστηκε με τη Ρένη Πιττακή στον απαιτητικό μονόλογο του Μπέκετ «Όχι εγώ», που σκηνοθέτησε η Ελπίδα Σκούφαλου. Έκανε σκηνικά - κοστούμια στον «Χειμώνα» του Γιον Φόσε, που σκηνοθέτησε η Βίκυ Γεωργιάδου για τη σειρά «Δοκιμές» του θεάτρου «Αμόρε», και πρόσφατα σκηνογράφησε τις «Ιστορίες από το Δάσος της Βιέννης» του Έντεν φον Χόρβατ, που ανέβηκε στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος σε σκηνοθεσία Νίκου Μαστοράκη.
Αυτή την περίοδο συνεργάζεται με τον Λευτέρη Βογιατζή για το ανέβασμα του έργου της Σάρας Κέιν «Λαχταρώ» στο «Θέατρο της Οδού Κυκλάδων» και για τον «Κουρέα της Σεβίλλης» που σκηνοθετεί ο Νίκος Μαστοράκης στο ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου.
Όταν, σε διάστημα δύο ετών, ένα εικοσιεξάχρονο κορίτσι έχει τόσο δυναμική παρουσία στα «σπλάχνα» του ελληνικού θεάτρου, δεν υπάρχει αμφιβολία πως πλέει σταθερά και υπεύθυνα προς τις πλούσιες θεατρικές πηγές.
Η μικρούλα, τρυφερή Μαγιού, ακολούθησε τη φύση της. Έγινε σκηνογράφος. Μια απόφαση που πάρθηκε σε ηλικία πέντε ετών, βλέποντας στην αγκαλιά της μαμάς της τη «Σπασμένη Στάμνα», την ιστορική πρώτη παράσταση της «Σκηνής». Δεν λοξοδρόμησε. Σπούδασε σκηνογραφία στο Πανεπιστήμιο του Κεντ (1995-1999) και ενδυματολογία στη Θεατρική Σχολή του Old Vic στο Μπρίστολ (1999-2000). Παρακολούθησε μαθήματα ενδυματολογίας και ζωγραφικής στο Central St. Martin' s και στο London School of Fashion (2000 -2001). Αμέσως μετά την αποφοίτησή της άρχισε να δουλεύει σε θέατρα στο Κάντερμπερι, στο Μρίστολ, το Εδιμβούργο και το Λονδίνο.
Έχοντας την πολυτέλεια της επιλογής ανάμεσα σε δουλειές στην Αγγλία και σε δουλειές στην Ελλάδα, είναι σχεδόν αποφασισμένη. Γιατί «το θέατρο έξω είναι ενδιαφέρον, εδώ είναι συναρπαστικό».
ΤΑ ΝΕΑ , 07/05/2003 , Σελ.: P23

Αριστες Α' εξαμήνου

των Εφης Μαρίνου, Παρής Σπίνου, Σταυρούλας Παπασπύρου, Ματούλας Κουστένη

7 - 15/06/2003

Εδωσαν εξετάσεις και όλες τους πήραν «δέκα με τόνο». Καθεμιά στην τέχνη της. Η Μαγιού Τρικεριώτη στη σκηνογραφία, η Γιώτα Νέγκα και η Αντριάννα Μπάμπαλη στο τραγούδι, η Μαρία Σούμπερτ στο βιβλίο, η Αθανασία Κυριακάκου στα εικαστικά, η Νατάσα Σιούτα στο κλασικό μπαλέτο, η Αθανασία Καραγιαννοπούλου στη σκηνοθεσία και η Γιασεμή Κηλαηδόνη στο θέατρο. Το πρώτο εξάμηνο του 2003 συνάντησαν τη δημοσιότητα, όμως δεν επαναπαύονται. Οκτώ νέα κορίσια που ήδη έδωσαν δείγμα από το ταλέντο τους μιλούν για τα πρώτα τους βήματα, τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν, τις ευκαιρίες που τους δόθηκαν και ξετυλίγουν τις ελπίδες και τα όνειρά τους.

Μαγιού Τρικεριώτη



Ηρθε και θα μείνει απ' ό,τι φαίνεται. Με σπουδές στην Αγγλία αλλά και τις πρώτες επαγγελματικές της καταθέσεις σε θέατρα του Λονδίνου, του Μπρίστολ, του Εδιμβούργου και του Καντέρμπερι, η Μαγιού Τρικεριώτη απέκτησε μέσα σε χρόνο ρεκόρ μια σταθερή σχέση με το ελληνικό θέατρο.

Μοιάζει εύθραστη, η φωνή της θυμίζει έφηβη, η δουλειά της όμως φανερώνει συγκέντρωση και αποφασιστικότητα. Πρώτος ο Αντώνης Καλογρίδης έτυχε να δει πριν από δύο χρόνια το «μπουκ» της. Τη φώναξε για τη «Λούλου» του Βέντεκιντ στην «Αθηναΐδα». Εκείνη βρήκε λύσεις και μάλιστα ευφάνταστες στις πολύπλοκες σκηνικές απαιτήσεις της παράστασης. Εκεί εντόπισε τη δουλειά της ο Μίμης Κουγιουμτζής και της ανέθεσε το σκηνικό του «Επαγγελματία» του Ντούσαν Κοβάσεβιτς που ανέβασε στη Φρυνίχου με το Γιάννη Μόρτζο. Στην «αλυσίδα» προστέθηκε η Ρένη Πιττακή όταν της ζήτησε να ετοιμάσει το σκηνικό για το «Οχι εγώ» του Σ. Μπέκετ που παρουσίασε στους «Θεατρικούς Μονολόγους» της Πολιτιστικής Ολυμπιάδας. Επίσης, τον Οκτώβριο, στο πλαίσιο των «Δοκιμών» του «Αμόρε» η Βίκυ Γεωργιάδου της ανέθεσε τα σκηνικά-κοστούμια για το έργο του Γιον Φόσε «Χειμώνας». Ακολούθησαν οι «Ιστορίες από το Δάσος της Βιέννης» του Εντεν φον Χόρβατ στο ΚΘΒΕ σε σκηνοθεσία Νίκου Μαστοράκη. Ακόμα βρίσκεται σε... εκκρεμότητα η ολοκλήρωση του σκηνικού της για το «Λαχταρώ», τη δεύτερη Σάρα Κέιν που ανεβάζει ο Λευτέρης Βογιατζής στο Θέατρο της Οδού Κυκλάδων κάπου μέσα στον Ιούνιο... Αυτές τις μέρες πάντως η Μαγιού Τρικεριώτη βρίσκεται στο Αγρίνιο. Ξανά με τον Νίκο Μαστοράκη στην καλοκαιρινή παράσταση του ΔΗΠΕΘΕ όπου ετοιμάζει ένα ποπ αρτ σκηνικό για τον «Κουρέα της Σεβίλλης». Η Αγγλία παραμένει πάντα ένα πεδίο ανοιχτό στην καριέρα της. Εχει τις διασυνδέσεις της, κάνει τα ταξίδια της, αλλά τώρα, λέει, τον τόνο δίνει ο έρωτας με την Ελλάδα: «Οι ευκαιρίες είναι ενδιαφέρουσες και τις αξιοποιώ. Δεν είναι μικρή εμπειρία να συνεργάζεσαι με τον Λ. Βογιατζή αλλά ούτε και το πέρασμα από το ένα θεατρικό είδος στο άλλο».

Copyright © 2001 Χ. Κ. Τεγόπουλος Εκδόσεις Α.Ε.

Photographed by the amazing Takis Diamandopoulos

Madame Figaro Interview

my first ever interview, for Tachydromos and Aris Vasiliadis back in 2001 (published 2002)

flyer fairLy.jpg